nl » Geschiedenis

Het was 1996. Het was zaterdag 10 augustus. Een schitterende ochtend, de zon scheen en, het leven lachtte ons toe.
Een leven vol vrolijkheid. Onze dochters, Rosanna van zes, Angela van drie en Naomi van anderhalf waren vrolijk wakker geworden omadat we die dag met familie en vrienden zouden gaan picknicken op de Monte Faito.

Ieder jaar, inde zomer, organiseert, ter afsluiting van de zondagschool voor kinderen, een soort van catechesatie, onze kerkgemeenschap, een ontspannende dag op de Monte Faito, Vico Equense (NA) een aantal km van onze woning, vanaf ons terras is het een uniek uitzicht op de Monte Faito.

Rond 10/10.30 was iedereen gereed en zijn we met onze auto de berg opgereden totaan de plek waar we cadde afgesproken met onze vrienden.

In voorgande jaren ging men bijde manege van Faito, in de tussentijd gesloten, picknicken maar di 10de augustus 1996 waren er al zoveel families dat we besloten een andere plek te vinden om samen te zijn maar vooral moest het een plek zijn waar de kinderen rustig en veilig konden spelen. We vonden een plek vlakbij het sportcentrum welke voldeed aan onze eisen.

In totaal waren we met ongeveer 40 personen, kinderen en ouders. De kinderen zijn meteen gaan spelen, met de bal, de schommels, boogschieten, ballonnen, karaoke, noem maar op terwijl de rest van de groep de tafels in gereedheid bracht voor de lunch.

De ochtend verliep plezierig en relaxed zonder ook maar ergens over coeve na te denken.
Tegen 12 uur, aten alle kleinere kinderen, inclusief Angela terwijl de groteren een voetbaltoernooitje organiseerden.

Tegen 15.00 uur of net iets eerderm zaten we allmeaal te eten, toen Angela aan me vroeg, of ze op de hangmat mocht en ik haar zei dat ze later die middag mocht spleen met de hangmat.
Nadat ik mij koude rijst gegeten had vroeg ik aan Maria de moeder van Angela, of er nog iets anders tee ten was en of Angela al gegeten had. Maria antwoordde mij dat ze me een broodje klaar zou maken en dat Angela al gegeten had maar dat ik haar wel even zou kunnen vragen of ze nog honger had. Ik draaide me om, ervan overtuigd dat ze nog achter me stond, ik had immer net nog met haar gesproken, maar zag haar niet meer. Terwijl ik de omgeveing afspeurde in de hoop een glimp van haar op te vangen hoorde ik Maria mij vragen hoe ik mijn broodje wilde… Ik riep naar Maria: "maar wat voor broodje??, Ik zie Angela niet meer…!!"


DE ZOEKTOCHT OP DE MONTE FAITO

Na deze woorden begon iedereen te zoeken en na een aantal minuten werd ons al duidelijk dat we haar niet konden vinden en belden we meteen de Crabinieri (politie) van Vico Equense (een aantal van hun mensen was een paar minute eerder voorbij de ingang van het park gekomen (500 meter ons gelegen).

In minder dan twee uur stroomde die plek vol met mensen om angela te zoeken en nog voordat het donker werd waren er ook al militairen aanwezig die zich aansloten bij de andere politie-instantie en vrijwilligers (Carabinieri, Politie, Boswachters, Alpinisten, Finanza, Protezione Civile, Vrijwilligers van  Faito) om te zoeken naar Angela. 
Vier dagen en vier nachten zijn we ter plekke blijven zoeken naar Angela en zijn er pas weggegaan nadat het 100% zeker was dat Angela niet meer op de Monte Faito was (iemand had haar meteen al meegenomen).

Vier dagen lang werden alle mogelijke middelen ingezet die in 1996 beschikbaar waren. Er arriveerden meteen speurhonden, een militaire helikopeter voorzien van alle denkbare infrarood apparatuur welke iedere nachtelijke beweging ziet op monitor, paarden (welke minimale nachtelijke geluiden horen), speciale honden die zelfs lijken opspeuren tot 2 meter onder de grond). Er werd hulp gevraagd aan spelonkolgen en rotsexperts om een eventuele val van Angela uit te sluiten. Monte Faito herbergt vele spelonken, ravijnen en verstopplekken. Met sondeapperatuur werden putten nagezocht. Vier lange dagen en nachten werd de Monte Faito ondersteboven gehaald maar van Angela was geen spoor te bekennen.

angela celentano